Historia koników polskich jest związana z tarpanem (Equus caballus gmelini Ant.), którego wielu hipologów uważa za dzikiego przodka konia domowego. Do końca XVIII w. tarpany były sporadycznie spotykane na lesistych obszarach wschodniej Polski, Litwy i Prus. W stanie dzikim najdłużej przetrwały w puszczach litewskich, do 1780 r., kiedy je odłowiono i przekazano do zwierzyńca hrabiów Zamojskich w miejscowości Zwierzyniec k. Biłgoraja. Ponieważ nie przynosiły żadnej korzyści, ok. 1806 r. kazano je wyłapać i rozdano okolicznym chłopom. Kiedy sto lat później podjęto badania, okazało się, że na tym terenie przetrwały prymitywne koniki w dużym stopniu przypominające dawne tarpany…
Podczas uznawania ogierów w SO Sieraków, 8 młodych koni uzyskało wpis do księgi stadnej Kn.
17-18 września na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu odbyło się III Forum Hipologiczne im. prof. Jerzego Zwolińskiego, powiązane z jubileuszem obrony pracy doktorskiej prof. Tadeusza Vetulaniego. Forum było m.in. okazją do przedstawienia badań nad konikami i rozmów na temat ich hodowli.
W Stacji Terenowej Polskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków w Kalitniku na Podlasiu odbyła się wierzchowa próba użytkowości.
Wychodząc na przeciw oczekiwaniom wielu z Państwa, zamieszczamy regulamin hodowli koników polskich, regulamin dla hodowców koni, zasady prezentacji koników podczas prób dzielności, wystaw i pokazów oraz zasady uczestniczenia w programie ochrony zasobów genetycznych, czyli wszystkie dokumenty, które ułatwią Państwu prowadzenie hodowli oraz usystematyzują posiadane informacje. Zachęcamy do zapoznania się z załączonymi dokumentami.