Historia koników polskich jest związana z tarpanem (Equus caballus gmelini Ant.), którego wielu hipologów uważa za dzikiego przodka konia domowego. Do końca XVIII w. tarpany były sporadycznie spotykane na lesistych obszarach wschodniej Polski, Litwy i Prus. W stanie dzikim najdłużej przetrwały w puszczach litewskich, do 1780 r., kiedy je odłowiono i przekazano do zwierzyńca hrabiów Zamojskich w miejscowości Zwierzyniec k. Biłgoraja. Ponieważ nie przynosiły żadnej korzyści, ok. 1806 r. kazano je wyłapać i rozdano okolicznym chłopom. Kiedy sto lat później podjęto badania, okazało się, że na tym terenie przetrwały prymitywne koniki w dużym stopniu przypominające dawne tarpany…
14 maja br. w Sękocinie Starym odbył się XXXV Walny Zjazd Polskiego Związku Hodowców Koni
Zapraszamy do zapoznania się z materiałem z XX Konferencji z cyklu „Aktywne Metody Ochrony Przyrody w Zrównoważonym Leśnictwie.” Ratujmy, co się da, czyli co robimy dla ginących gatunków zwierząt, roślin i grzybów?
Wychodząc na przeciw oczekiwaniom wielu z Państwa, zamieszczamy regulamin hodowli koników polskich, regulamin dla hodowców koni, zasady prezentacji koników podczas prób dzielności, wystaw i pokazów oraz zasady uczestniczenia w programie ochrony zasobów genetycznych, czyli wszystkie dokumenty, które ułatwią Państwu prowadzenie hodowli oraz usystematyzują posiadane informacje. Zachęcamy do zapoznania się z załączonymi dokumentami.
