Prof. dr hab. Marian Kaproń – wspomnienie
Pogrzeby w naszej kulturze należą do smutnych uroczystości, ale do tych nieuniknionych. Ostatnią taką uroczystością dla środowiska koniarzy był pogrzeb Profesora Mariana Kapronia, jaki miał miejsce w dniu 3 marca 2026 roku, na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie. Profesor Marian Kaproń to wybitny hipolog, wykładowca akademicki, wychowawca wielu roczników studentów, promotor prac dyplomowych i prac doktorskich. Autor kilku książek oraz kilkuset artykułów naukowych i popularno-naukowych, jak również ekspertyz i programów hodowlanych, tematycznie związanych z końmi. Dla hodowców i miłośników koników polskich to również nasz Kolega, który był jednym ze współzałożycieli naszego Związku. Brał udział w zebraniu założycielskim Sekcji Hodowców Koników Polskich, jakie odbyło się 26.10.1998 roku w Jastrzębcu. Podczas tego zebrania został wybrany do Zarządu, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa. Był nim również podczas drugiej kadencji Zarządu, tj. do roku 2006. Brał czynny udział w opracowywaniu pierwszej wersji „Programu hodowli zachowawczej koników polskich”, jaka została zatwierdzona przez Ministra Rolnictwa w 1999 roku. Był głównym współautorem opracowanego w 1985 roku „Projektu programu hodowli koników polskich”, jaki powstał w ramach dużego projektu badawczego, obejmującego także inne rasy, koordynowanego przez prof. Ewalda Sasimowskiego. W 1999 roku został powołany przez Zarząd Główny PZHK do Komisji Księgi Stadnej Koni Rasy Konik Polski, w skład której wchodził do 2012 roku. Wielokrotnie, na naszych konikowych imprezach hodowlanych, m.in. w Sierakowie na Tarpaniadzie, czy w Zwierzyńcu, pełnił funkcję sędziego komisji oceny podczas wystaw, bądź przy wpisie ogierów i klaczy do księgi. Profesor Marian Kaproń, absolwent studiów zootechnicznych ówczesnej Akademii Rolniczej w Lublinie, zawodowo najdłużej związany był ze swoją macierzystą uczelnią, a przez ostatnie kilkanaście lat, przed odejściem na emeryturę, z Uniwersytetem Przyrodniczo-Humanistycznym w Siedlcach. Jego zainteresowania badawcze związane były głównie z konikami polskimi, ale także w dużej części z polskim koniem szlachetnym półkrwi (był współautorem programu hodowlanego tej rasy) i koni pełnej krwi angielskiej. Jego tak duże zainteresowanie konikami polskimi związane było również z tym, iż od 1992 do 2008 roku prowadził, jako kierownik Katedry Hodowli i Użytkowania Koni UP w Lublinie, nadzór naukowy nad hodowlą koników polskich w RPN Zwierzyniec. W latach 1992 – 2020 był także członkiem Rady Naukowej Parku. Większość projektów badawczych, jakie koordynował, dotyczyła populacji koników polskich w RPN Zwierzyniec, praktycznie od momentu powstania tej hodowli, tj. 1982 roku. Ich zakres obejmował aklimatyzację i bytowanie w warunkach rezerwatowych, behawior, wzrost i rozwój oraz różne formy ich użytkowania. W środowisku naukowym postrzegany był jako wybitny naukowiec, o bardzo wszechstronnej wiedzy, nie tylko hipologicznej, posługujący się piękną polszczyzną, także tą mówioną, którego z przyjemnością czytaliśmy i słuchaliśmy. Powszechnie lubiany, znany z ciętego dowcipu (ale bez złośliwości), a ze wspólnych imprez ogniskowych, jako doskonały gawędziarz, a przy tym jako osoba śpiewająca końskie piosenki, obdarzona wspaniałym głosem.
Profesorze Marianie, Drogi Kolego, będzie nam Ciebie brakowało.
